Η αντιμετώπιση της βίας σε γερμανικά, ιαπωνικά και ελληνικά νηπιαγωγεία

Τι κάνουν οι νηπιαγωγοί όταν κάποιο παιδί χτυπήσει ένα άλλο στο νηπιαγωγείο; Πέρα από τις όποιες βαρύγδουπες, μακροσκελείς και επιστημονικά τεκμηριωμένες υποδείξεις των αναλυτικών προγραμμάτων,  αυτό που γίνεται στην πράξη είναι το εξής:

Στην Ιαπωνία(με πολύ χαμηλή φωνή) : δες πώς κλαίει ο φίλος σου. Πονάει πάρα πολύ. Κι εγώ στεναχωριέμαι πολύ που τον βλέπω έτσι. Όταν έρθουν να σας πάρουν οι γονείς σας, θα λυπηθούν πάρα πολύ που θα το μάθουν…

Στη Γερμανία(με σταθερή, προστακτική φωνή): αυτό δεν επιτρέπεται. Λυπάμαι, αλλά πρέπει να βγεις έξω από την αίθουσα του παιχνιδιού.

Στην Ελλάδα(με δυνατή φωνή):

 Γιατί τον χτυπάς; Δεν είπαμε ότι δε χτυπάμε εδώ μέσα;

 Επιτιθέμενος: γιατί πήρε το παιχνίδι μου.

Νηπιαγωγός (στο θύμα):  γιατί πήρες το παιχνίδι του;

Θύμα: ήθελα να παίξω και γω.

Νηπιαγωγός (και στους δύο): γιατί δεν παίζετε μαζί; Πάτε να παίξετε κι άλλη φορά να μην το ξανακάνετε.

 

Συμπέρασμα. Οι Έλληνες είναι επικίνδυνοι γιατί, από το νηπιαγωγείο ακόμα, δεν μαθαίνουν να αισθάνονται οπωσδήποτε τύψεις γι αυτά που κάνουν, ούτε να υπακούν σε κανόνες. Μαθαίνουν να αναρωτιούνται για  τους κανόνες και να τους αλλάζουν ανάλογα με την περίπτωση…Και το χειρότερο: μαθαίνουν να συζητάνε πολύ…

Ευτυχώς που δεν είμαστε Γιαπωνέζοι. Αν ήμασταν,  θα ξέραμε με βεβαιότητα ότι για την όλη  κατάσταση στην Ελλάδα φταίει το ελληνικό νηπιαγωγείο!